Pomiar rezystancji uzwojenia wykonuje się omomierzem (multimetrem w funkcji Ω) poprzez przyłożenie końcówek pomiarowych do dwóch wyprowadzeń tego samego uzwojenia. Tylko wtedy prąd pomiarowy przepływa przez cały odcinek drutu nawojowego i wynik odpowiada rezystancji uzwojenia.
W silniku indukcyjnym jednofazowym wyróżnia się zwykle:
- uzwojenie główne – często oznaczane jako U1–U2,
- uzwojenie pomocnicze (rozruchowe/pracy) – często oznaczane jako Z1–Z2.
Dlatego poprawny pomiar rezystancji uzwojenia pomocniczego wykonuje się między Z1 i Z2. Otrzymany wynik bywa inny niż dla uzwojenia głównego (zależy od konstrukcji), a duże odchylenia, przerwa (wynik bardzo duży) lub podejrzenie zwarcia (wynik nietypowo mały) są wskazówką diagnostyczną.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne:
- U1 – U2 odnoszą się do innego uzwojenia (głównego), więc taki pomiar nie dotyczy uzwojenia pomocniczego.
- Z1 – PE oraz U1 – PE nie obejmują dwóch końców uzwojenia. PE jest przewodem ochronnym i takie podłączenie nie daje rezystancji uzwojenia; dodatkowo może wprowadzać w błąd, bo pomiary względem PE kojarzą się raczej z kontrolą izolacji, a nie z pomiarem rezystancji roboczej uzwojeń.
W praktyce pomiar wykonuje się przy odłączonym zasilaniu i (jeśli występują) po rozłączeniu mostków/połączeń, aby nie mierzyć "przez" inne elementy obwodu. To pozwala uzyskać wiarygodny wynik i poprawnie ocenić stan uzwojenia.
