W kinezyterapii spotyka się różne grupy metod usprawniania. Metody neurofizjologiczne (neurorozwojowe) koncentrują się na poprawie kontroli nerwowo-mięśniowej: regulacji napięcia, organizacji postawy oraz reedukacji (uczeniu/odtwarzaniu) prawidłowych wzorców ruchowych. Ich wspólną cechą jest wykorzystywanie wiedzy o mechanizmach kontroli ruchu i odruchów oraz praca z jakością ruchu, a nie tylko z siłą czy kondycją.
Odpowiedź "Vojty, NDT Bobath." pasuje do tego opisu, ponieważ oba podejścia są kojarzone z rehabilitacją neurologiczną i pediatryczną, gdzie celem jest wpływanie na organizację ruchu oraz wspieranie nabywania prawidłowych wzorców.
- "Domana, Pilatesa." – zestawia pojęcia z różnych porządków. Pilates jest powszechnie znany jako system ćwiczeń wykorzystywany także w rekreacji i treningu prozdrowotnym, a nie klasyczna metoda neurofizjologiczna ukierunkowana na torowanie wzorców neurorozwojowych. W efekcie para nie spełnia kryterium pytania.
- "Klappa, Tomatisa." – Tomatis jest kojarzony z oddziaływaniami w obszarze słuchowym (stymulacja słuchowa), więc nie stanowi metody kinezyterapeutycznej służącej bezpośrednio uczeniu wzorców ruchowych. Z tego powodu cała para odpada.
- "Sherborne, Silvy." – Sherborne bywa używana w pracy rozwojowej i edukacyjnej z ruchem, natomiast "Silvy" nie jest powszechnie rozpoznawanym standardowym podejściem neurofizjologicznym w kinezyterapii; para jako całość nie spełnia kryterium metod neurorozwojowych prowadzących do nauki nowych wzorców.
Wskazówka egzaminacyjna: w podobnych pytaniach kluczowe jest kryterium z treści: "metody neurofizjologiczne" oraz "nauka nowych wzorców ruchowych". Najpierw przypomnij sobie, które koncepcje są typowo wiązane z rehabilitacją neurorozwojową, a dopiero potem eliminuj opcje zawierające metody z fitnessu, terapii słuchowej lub ogólnych technik psychospołecznych.
