Na dachu płaskim podstawowym problemem montażowym jest brak naturalnego nachylenia połaci. Moduły fotowoltaiczne powinny być ustawione pod odpowiednim kątem, aby uzyskać dobre warunki pracy (uzysk energii) oraz zapewnić prześwit umożliwiający wentylację pod modułem. Z tego powodu stosuje się konstrukcje wsporcze, które tworzą geometrię nachylenia i przenoszą obciążenia (wiatr, śnieg, ciężar własny).
Odpowiedź "stelaż z ram trójkątnych" jest właściwa, ponieważ ramy trójkątne są typowym rozwiązaniem dla dachów płaskich: nadają modułom kąt nachylenia, unoszą je nad powierzchnię dachu oraz umożliwiają wykonanie montażu balastowego (bez penetracji pokrycia) albo mechanicznego (z odpowiednimi mocowaniami), zależnie od projektu i warunków obciążeń.
Odpowiedź "śruby rzymskie" nie stanowi standardowego systemu do dachów płaskich; są to elementy naciągowe używane w innych rozwiązaniach konstrukcyjnych, częściej kojarzonych z dachami skośnymi i usztywnieniami, a nie z tworzeniem kąta nachylenia na płaskiej połaci.
Odpowiedź "profil wielorowkowy i kołki rozporowe" jest myląca: profil/szyna jest elementem składowym, ale sam nie rozwiązuje kluczowego wymagania dachu płaskiego, czyli uzyskania stabilnego kąta nachylenia. Dodatkowo kołki rozporowe nie są uniwersalnym, "domyślnym" sposobem mocowania dla dachów płaskich i dobór mocowań zawsze musi wynikać z podłoża i projektu.
Odpowiedź "profil wielorowkowy i kotwy krokwiowe" odnosi się do dachów skośnych, gdzie mocowanie wykonuje się do konstrukcji nośnej dachu (krokwi). Na dachu płaskim zwykle nie korzysta się z kotew krokwiowych, ponieważ nie ma typowego układu krokwi dostępnych w taki sposób jak w dachu skośnym.
W praktyce egzaminacyjnej warto zapamiętać regułę: dach płaski → stelaże/ramy trójkątne (często balastowe); dach skośny → szyny/prowadnice mocowane do konstrukcji dachu (np. krokwi). To ułatwia szybki dobór poprawnej odpowiedzi.
