W drogownictwie rozróżnia się dwa podstawowe podejścia do odprowadzania wody: odwodnienie powierzchniowe oraz odwodnienie wgłębne (podziemne). Kryterium podziału jest to, czy woda jest zbierana i prowadzona po powierzchni w elementach otwartych, czy też odbierana z gruntu i odprowadzana instalacją filtrującą.
"Rowy przydrożne" są typowym przykładem odwodnienia powierzchniowego. To urządzenia otwarte w pasie drogowym, które przechwytują spływ z nawierzchni, poboczy i skarp oraz odprowadzają wodę wzdłuż drogi do odbiornika. Ich skuteczność zależy m.in. od drożności, spadków i utrzymania (brak zamulenia i zatorów).
Pozostałe propozycje nie pasują do tej kategorii, ponieważ pracują głównie w gruncie:
- "Sączki poprzeczne" stosuje się do przechwytywania i odprowadzania wód przesączających się w podłożu (działanie filtracyjne), więc to rozwiązanie odwodnienia wgłębnego.
- "Studnie chłonne" służą do rozsączania wody do gruntu. Nie są urządzeniem otwartym prowadzącym spływ po powierzchni, a ich rola wiąże się z infiltracją, czyli nie jest to klasyczne odwodnienie powierzchniowe drogi.
- "Dreny podłużne" to element drenażu (rury drenarskie/warstwy filtracyjne), który zbiera wodę z warstw konstrukcyjnych lub podłoża i odprowadza ją pod ziemią, więc również należy do odwodnienia wgłębnego.
W nauce do egzaminu pomaga prosta zasada: powierzchniowe = otwarte (rów/ściek), wgłębne = filtruje i odbiera wodę z gruntu (dren/sączek). Jeśli w opisie pojawia się praca "w gruncie", perforacje, filtracja lub rozsączanie, zwykle nie jest to odwodnienie powierzchniowe.
