Kosztorys inwestorski to opracowanie służące do oszacowania przewidywanych kosztów wykonania robót na etapie planowania inwestycji. Aby policzyć wartość robót, nie wystarczy lista prac – potrzebne są nakłady, czyli ile robocizny, materiałów oraz pracy sprzętu typowo zużywa się na wykonanie jednostki danego zakresu robót.
Właśnie do tego wykorzystuje się katalogi nakładów rzeczowych: zawierają one normatywne (uporządkowane) dane nakładowe przypisane do konkretnych technologii i czynności. Na ich podstawie można wyznaczyć ilości R, M i S (robocizna, materiały, sprzęt), a następnie przeliczyć je na koszty.
Pozostałe odpowiedzi odnoszą się do dokumentowania procesu budowy i odbiorów:
- "protokół odbioru końcowego" dotyczy potwierdzenia zakończenia i przyjęcia robót; jest dokumentem rozliczeniowo-odbiorowym, a nie źródłem norm nakładów.
- "protokół odbioru częściowego" służy do potwierdzania wykonania części prac (np. etapów); również nie stanowi podstawy normatywnej do kalkulacji nakładów.
- "dziennik budowy" jest dokumentem przebiegu robót (wpisy zdarzeń, poleceń, warunków), przydatnym organizacyjnie i formalnie, ale nie zawiera norm zużycia robocizny, materiałów ani sprzętu do kosztorysowania.
Na egzaminie warto zapamiętać prostą regułę: do liczenia kosztów potrzebujesz normatywów nakładów, a dokumenty odbiorowe i dziennik budowy służą głównie do potwierdzania przebiegu i jakości wykonania robót.
