Metoda West-Gaeke (nazywana też metodą pararozanilinową) jest klasycznym sposobem oznaczania dwutlenku siarki (SO₂) w powietrzu atmosferycznym oraz w gazach spalinowych. Jej istotą jest połączenie poboru próbki przez absorpcję z późniejszą reakcją barwną i pomiarem spektrofotometrycznym.
Dlaczego właśnie ta metoda pasuje do SO₂?
SO₂ jest gazem kwaśnym i dobrze poddaje się wychwytywaniu w roztworze pochłaniającym. W metodzie West-Gaeke próbkę przepuszcza się przez roztwór tetrachloromerkuranu(II) sodowego lub potasowego, gdzie SO₂ tworzy stabilny kompleks (dichlorosulfitortęciowy). Dzięki temu analit nie "ucieka" i może być oznaczony w kolejnym etapie.
Etap oznaczenia (detekcji):
Powstały kompleks reaguje następnie z pararozaniliną w obecności formaldehydu, tworząc intensywnie zabarwiony produkt (zwykle fioletowy). Intensywność barwy jest proporcjonalna do ilości SO₂ w próbce, dlatego wykonuje się pomiar spektrofotometryczny (w praktyce w okolicy 560 nm).
Dlaczego pozostałe propozycje są niepoprawne?
- Odpowiedzi typu "West-Point", "West-Marka", "West-Bicenta" nie odpowiadają nazwom uznanych metod analitycznych oznaczania SO₂ w klasycznej analityce powietrza.
- Mogą brzmieć wiarygodnie przez podobieństwo konstrukcji nazwy, ale w praktyce laboratoryjnej i dydaktycznej dla SO₂ standardowo kojarzy się właśnie metodę West-Gaeke (pararozanilinową).
Wskazówka egzaminacyjna:
Jeśli w pytaniu pojawia się SO₂ oraz hasła kojarzące się z analizą mokrą (absorpcja, reakcja barwna, spektrofotometria), to najczęściej chodzi o klasyczną metodę West-Gaeke. Metody instrumentalne (np. fluorescencja UV) są inną grupą i zwykle są nazywane wprost przez zasadę pomiaru, a nie nazwiskami West i Gaeke.
