Lepkość względna jest wielkością porównawczą: opisuje, jak "łatwo" płynie badana ciecz w odniesieniu do cieczy wzorcowej (najczęściej wody), przy ustalonych warunkach pomiaru, zwłaszcza temperaturze. W praktyce klasycznych metod laboratoryjnych taki pomiar realizuje aparat Englera, który wyznacza wynik w stopniach Englera na podstawie relacji czasów wypływu określonej objętości cieczy i wody.
Odpowiedź "Englera." jest więc właściwa, bo bezpośrednio odnosi się do historycznie ugruntowanej metody określania lepkości względnej przez porównanie wypływu przez znormalizowany układ pomiarowy.
Pozostałe propozycje nie pasują do pojęcia lepkości względnej mierzonej metodą Englera:
- "Hópplera." odnosi się do innego typu wiskozymetru (kulkowego), gdzie zasada pomiaru opiera się na ruchu kulki w cieczy, a nie na porównawczym czasie wypływu w stopniach Englera.
- "Marcussona." nie jest standardową, powszechnie nauczaną nazwą przyrządu kojarzonego z oznaczaniem lepkości względnej w typowych zestawach egzaminacyjnych; przez to wybór tej odpowiedzi zwykle wynika z mylenia eponimów.
- "Abla-Pensky'ego." to aparat kojarzony z badaniami właściwości zapłonowych (temperatury zapłonu) produktów naftowych, a nie z pomiarem lepkości.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w treści pojawia się "lepkość względna" i nazwa jednostek umownych (np. stopnie), warto skojarzyć to z metodami porównawczymi wypływu, a nie z metodami kulkowymi czy badaniem zapłonu.
