W doborze roślin do parku kluczowe jest dopasowanie gatunku do warunków siedliskowych, zwłaszcza nasłonecznienia i wilgotności gleby. Stanowisko cieniste i gleba wilgotna sprzyjają bylinom leśnym lub takim, które naturalnie rosną w warunkach umiarkowanie zacienionych i na podłożu stale świeżym.
Odpowiedź "parzydło leśne (Aruncus dioicus)" jest poprawna, ponieważ jest to bylina znana z dobrej tolerancji na cień/półcień oraz z tego, że najlepiej rośnie na glebach żyznych, próchnicznych i utrzymujących wilgoć. W praktyce stosuje się ją m.in. w podszycie parkowym, na obrzeżach zadrzewień i w miejscach, gdzie podlewanie lub naturalna wilgotność podłoża są zapewnione.
Pozostałe propozycje nie pasują do zestawu warunków "cień + wilgoć", bo typowo wymagają więcej słońca lub preferują podłoża bardziej przepuszczalne:
- "jeżówka purpurowa (Echinacea purpurea)" jest zwykle rośliną stanowisk słonecznych; w cieniu kwitnie słabiej i łatwiej traci pokrój, co obniża wartość dekoracyjną nasadzenia.
- "bodziszek popielaty (Geranium cinereum)" to gatunek częściej polecany na stanowiska cieplejsze, jaśniejsze i z glebą dobrze zdrenowaną; nadmiar wilgoci może pogarszać jego kondycję.
- "krwawnik wiązówkowaty (Achillea filipendulina)" jest kojarzony z miejscami słonecznymi i dość suchymi/umiarkowanie suchymi; w cieniu traci typowe walory (m.in. kwitnienie), a stała wilgoć nie jest dla niego optymalna.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawia się "cień" i "wilgotna gleba", szukaj roślin kojarzonych z runem lub obrzeżami lasu (byliny cienioznośne) oraz gatunków dobrze znoszących stałą świeżość podłoża.
