W produkcji brojlerów kurzych dąży się do uzyskania potomstwa o szybkim tempie wzrostu, dobrej wydajności rzeźnej, wysokim umięśnieniu piersi oraz korzystnym wykorzystaniu paszy. Dlatego w praktyce wykorzystuje się krzyżowanie towarowe (często wieloliniowe), w którym dobiera się komponenty o cechach typowo mięsnych oraz linie mateczne zapewniające dobrą produkcyjność piskląt.
Odpowiedź "Dominant White Cornish x White Rock." jest poprawna, ponieważ rasy typu Cornish (kierunek mięsny) są tradycyjnie kojarzone z przekazywaniem cech tuszki i umięśnienia, a White Rock/Plymouth Rock bywa wskazywana jako komponent dający dobre cechy wzrostowe i rodzicielskie. Taki dobór ras jest zgodny z logiką produkcji brojlera: maksymalizacja przyrostów i mięsności, a nie nieśności.
- "Rhode Island Red x White Rock." – Rhode Island Red częściej łączy się z kierunkiem nieśnym lub ogólnoużytkowym; taka para nie jest typowym wskazaniem do intensywnej produkcji brojlerów.
- "New Hampshire x Leghorn." – Leghorn jest silnie kojarzony z użytkowością nieśną; dobór do brojlerów jest więc nieadekwatny do celu (mięso).
- "Sussex x Leghorn." – Sussex bywa postrzegany jako ogólnoużytkowy, a Leghorn jako nieśny; to także nie jest klasyczny dobór do tuczu brojlerów.
Wskazówka egzaminacyjna: w pytaniach o brojlery szukaj ras/linii kojarzonych z kierunkiem mięsnym (umięśnienie, szybkie przyrosty) i unikaj odpowiedzi, w których pojawiają się rasy typowo nieśne, bo te selekcjonowano pod kątem liczby jaj, a nie cech rzeźnych.
