W elementach rezonansowych instrumentów (np. w pudle rezonansowym oraz szczególnie w płytach rezonansowych) kluczowe są własności dynamiczne drewna: sprężystość, odpowiednia sztywność przy małej masie oraz niskie tłumienie drgań. Materiał powinien dobrze "przenosić" wibracje strun na powietrze, aby dźwięk był głośny, nośny i bogaty w składowe harmoniczne.
Drewno świerka jest klasycznie cenione w zastosowaniach akustycznych, ponieważ przy stosunkowo małej gęstości może wykazywać korzystną sztywność wzdłuż włókien i dobrą zdolność do rezonowania. Dodatkowo istotna bywa jednorodność struktury (równy przebieg włókien, równomierne słoje) oraz prawidłowe sezonowanie, które stabilizuje drewno i poprawia powtarzalność jego pracy.
Pozostałe propozycje są mniej typowe dla elementów stricte rezonansowych:
- olsza bywa używana w różnych wyrobach stolarskich, ale nie jest najbardziej charakterystycznym wyborem dla części mających maksymalizować rezonans,
- sosna jest popularnym surowcem konstrukcyjnym, lecz częściej kojarzy się ją z zastosowaniami ogólnobudowlanymi; jej dobór do elementów rezonansowych nie jest tak "modelowy" jak świerk,
- buk jest drewnem twardym i cięższym, zwykle o innych parametrach pracy drganiowej; częściej pasuje do elementów wymagających odporności mechanicznej niż do lekkich płyt rezonansowych.
Na egzaminie warto zapamiętać prostą regułę: gdy pytanie dotyczy rezonansu i instrumentów smyczkowych, najczęściej poszukiwany jest świerk jako gatunek o cenionych właściwościach akustycznych.
