W tego typu zadaniu kluczowe jest zliczenie wszystkich zestyków przypisanych do danego stycznika i rozdzielenie ich na obwód siłowy oraz sterowania.
Styki główne (siłowe) stycznika Q17 znajdują się w torach zasilania odbiornika mocy. Na schematach są zwykle oznaczane parami zacisków 1-2, 3-4, 5-6. W typowym styczniku silnikowym są to styki NO (zwierne), które zamykają się po zadziałaniu cewki. To daje 3 styki NO w obwodzie głównym.
Styki pomocnicze pracują w obwodzie sterowania i służą m.in. do samopodtrzymania, sygnalizacji i blokad. Na schemacie dla Q17 widać:
- 13-14 (NO) – włączony równolegle do przycisku startu, realizuje samopodtrzymanie (po zadziałaniu stycznika podtrzymuje zasilanie cewki).
- 43-44 (NO) – w gałęzi sterowania (np. z przekaźnikiem czasowym), umożliwia dalszą logikę działania układu po zadziałaniu Q17.
- 21-22 (NC) – styk rozwierny użyty jako blokada elektryczna; w spoczynku jest zamknięty, a po zadziałaniu stycznika otwiera się, zapobiegając niepożądanemu jednoczesnemu załączeniu innych elementów.
Po zsumowaniu otrzymujemy: 3NO (główne) + 2NO (pomocnicze) + 1NC (pomocniczy). Dlatego poprawna jest odpowiedź "3NO + 2NO + 1NC".
Pozostałe odpowiedzi są błędne, bo zakładają niewłaściwą liczbę lub typ zestyków: warianty z 3NC mylą charakter styków głównych (w styczniku silnikowym nie są one typowo rozwierne), a warianty z 2NC błędnie "dopisują" dodatkowy styk rozwierny, którego na schemacie dla Q17 nie ma. Częsty błąd egzaminacyjny to policzenie tylko torów mocy (3 styki) i pominięcie zestyków pomocniczych w sterowaniu.