W redoksometrii titrant dobiera się tak, aby zachodziła szybka, stechiometryczna reakcja utleniania-redukcji, a punkt końcowy miareczkowania dało się jednoznacznie wykryć. W przypadku nadtlenku wodoru (H2O2) jedną z klasycznych metod jest permanganometria, w której jako titrant stosuje się mianowany roztwór KMnO4.
Permanganian(VII) potasu jest silnym utleniaczem. W typowych warunkach miareczkowania (często w środowisku kwasowym) reaguje z H2O2, a intensywna barwa jonów MnO4- pozwala łatwo zauważyć nadmiar titranta (samowskaźnik). Dzięki temu z objętości zużytego KMnO4 można wyliczyć ilość H2O2 w próbce.
- "AgNO3" jest typowym titrantem w argentometrii (oznaczanie halogenków i niektórych anionów przez strącanie), a nie w oznaczaniu H2O2 metodą redoks.
- "HCl" jest kwasem używanym głównie w miareczkowaniach kwasowo-zasadowych albo jako składnik środowiska reakcji, ale sam nie jest standardowym titrantem do redoksometrycznego oznaczania nadtlenku wodoru.
- "Na2S2O3" (tiosiarczan sodu) to klasyczny titrant w jodometrii/jodimetrii (oznaczanie jodu lub substancji utleniających pośrednio przez jod), a nie podstawowy titrant permanganometryczny do H2O2.
Na egzaminie warto kojarzyć pary: KMnO4 – permanganometria, Na2S2O3 – jodometria, AgNO3 – argentometria, a kwasy/zasady (np. HCl, NaOH) z miareczkowaniami kwasowo-zasadowymi lub z tworzeniem odpowiedniego środowiska reakcji.