W jodometrii pośredniej nie miareczkuje się bezpośrednio oznaczanego składnika. Najpierw oznaczany związek (pełniący rolę utleniacza) reaguje z jonami jodkowymi I−, powodując wydzielenie jodu I2. Następnie powstały jod oznacza się ilościowo przez miareczkowanie roztworem tiosiarczanu (reakcja: I2 + 2 S2O32− → 2 I− + S4O62−).
Kluczowy warunek doboru analitu jest termodynamiczny: aby utleniacz "zadziałał" w tym układzie, musi być w stanie utlenić I− do I2. W praktyce oznacza to, że potencjał standardowy pary utleniającej (np. Fe(III)/Fe(II)) powinien być odpowiednio wysoki w porównaniu z parą I2/I−. Wtedy reakcja wydzielania jodu zachodzi samorzutnie i ilościowo, co jest niezbędne w analizie miareczkowej.
Odpowiedź "Fe(III)" jest poprawna, ponieważ jon Fe(III) jest typowym utleniaczem w analizie redoks i może utlenić jodki do jodu, dzięki czemu ilość wydzielonego I2 jest miarą ilości Fe(III) w próbce.
- "Sn(IV)" nie jest właściwym wyborem w tym zestawie, ponieważ jako układ redoks nie daje tak korzystnych warunków do ilościowego wydzielania jodu z I− w porównaniu z Fe(III); w konsekwencji reakcja może nie zachodzić dostatecznie jednoznacznie do zastosowania jodometrii pośredniej w typowym ujęciu egzaminacyjnym.
- "Bi(III)" nie jest standardowym utleniaczem wykorzystywanym do tego typu oznaczeń; w praktyce analitycznej częściej rozpatruje się inne, silniejsze układy redoks, które pewnie wydzielają jod.
- "Pb(II)" również nie spełnia roli odpowiedniego utleniacza do wydzielania I2 z I− w warunkach typowych dla jodometrii pośredniej.
Wskazówka egzaminacyjna: w zadaniach z tablicą potencjałów zawsze porównuj analizowany układ z parą I2/I− i zadaj sobie pytanie: "czy z I− powstanie I2?" Dopiero potem wybieraj jon, który pełni rolę utleniacza.
