W technice stereofonicznej X-Y (tzw. para koincydentna) stosuje się dwa mikrofony ustawione możliwie blisko siebie (kapsuły w jednym punkcie lub bardzo blisko) i rozchylone pod pewnym kątem. Dzięki temu sygnały w kanałach L i R mają zbliżony czas dotarcia, a informacja o kierunku źródeł dźwięku powstaje głównie przez różnice poziomów między kanałami.
Z tego powodu w klasycznym X-Y używa się dwóch mikrofonów o charakterystyce kardioidalnej. Kardioidy zapewniają sensowną separację lewego i prawego kanału (w porównaniu do dookólnych), a jednocześnie nie wprowadzają specyficznego "dwupłatowego" zbierania typowego dla ósemek. W praktyce daje to stabilny obraz stereo, dobrą kontrolę przesłuchów i zwykle bardzo dobrą zgodność przy odsłuchu w mono.
W kontekście nagrania oktetu wokalnego para X-Y z kardioid ułatwia uzyskanie czytelnej panoramy bez nadmiernych problemów fazowych, szczególnie gdy planuje się późniejsze sumowanie do mono lub emisję w systemach o ograniczonej separacji kanałów.
To pytanie poprawnie rozwiązuje 48% zdających egzamin. trudne
W praktyce zawodowej kluczowe jest to, że technika X-Y to para koincydentna dwóch mikrofonów ustawionych pod kątem, gdzie obraz stereo wynika głównie z różnic poziomów, a nie z opóźnień.
Źródła:
Materiały:
Sprawdź odpowiedź
