W łączniku krzyżowym prawidłowe połączenia między zaciskami zależą od położenia mechanizmu. Dlatego diagnostyka omomierzem polega na porównaniu, które pary zacisków mają ciągłość (mała rezystancja) w jednym położeniu, a które w drugim.
Sklejenie styków (zespawanie, "zwarcie na stałe") daje charakterystyczny objaw: dana para zacisków pozostaje połączona nawet wtedy, gdy w innym położeniu łącznika powinna zostać rozłączona. Omomierz w praktyce pokazuje wówczas ciągłość tej pary w obu konfiguracjach.
Na podstawie wskazań z tabeli widać, że para 2–3 zachowuje się jak połączona "na stałe", co odpowiada usterce: "Styki 2-3 są sklejone."
- Odpowiedź "Styki 1-4 są sklejone." jest niezgodna z tabelą, ponieważ to nie para 1–4 wykazuje stałą ciągłość typową dla sklejenia.
- Odpowiedź "Styki 1-3 są wypalone." opisuje inny mechanizm uszkodzenia. Wypalenie zwykle skutkuje brakiem pewnego styku (przerwa, niestabilny kontakt, wyraźnie większa rezystancja), a nie stałym zwarciem.
- Odpowiedź "Styki 2-4 są wypalone." również dotyczy przerwy/dużej rezystancji, a w tabeli kluczową nieprawidłowością jest zachowanie wskazujące na trwałe połączenie pary 2–3.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw ustal, czy błąd ma charakter "zwarcia" (sklejenie) czy "przerwy" (wypalenie), a dopiero potem wskaż konkretną parę zacisków, która tak się zachowuje w tabeli pomiarów.
