W elektronice dobór zasilacza wynika z tego, jakie szyny zasilania przewidziano w schemacie oraz czy układ pracuje względem jednej masy (0 V), czy wymaga także ujemnej szyny zasilania.
Zasilacz niesymetryczny napięcia stałego (jednobiegunowy) dostarcza zwykle jedną dodatnią wartość napięcia oraz masę, np. +5 V i GND albo +12 V i GND. Taki zasilacz jest właściwy, gdy na schemacie widoczna jest pojedyncza dodatnia szyna i wspólny punkt odniesienia (masa). W praktyce laboratoryjnej to najczęstszy przypadek dla wielu modułów cyfrowych i prostych układów analogowych.
Odpowiedź "symetryczny napięcia stałego" byłaby właściwa wtedy, gdy układ wymaga zasilania dwubiegunowego, np. +12 V, 0 V i −12 V. Stosuje się to często w części analogowej (np. niektóre konfiguracje wzmacniaczy operacyjnych), ale nie jest to domyślne dla każdego schematu – trzeba to rozpoznać po obecności szyny ujemnej.
Odpowiedzi z napięciem zmiennym (pojedynczy/podwójny AC) są błędne w kontekście uruchomienia typowego układu elektronicznego z rysunku, ponieważ większość układów scalonych oraz stopni z tranzystorami wymaga zasilania stałego o określonej biegunowości. Napięcie zmienne wykorzystuje się najczęściej jako etap pośredni (np. z transformatora), a następnie prostuje i stabilizuje do DC. Samo AC podane na szyny zasilania układu zwykle spowoduje nieprawidłową pracę lub uszkodzenie.
Wskazówka egzaminacyjna: szukaj na schemacie oznaczeń typu +V, VCC, VDD, GND oraz ewentualnie −V, VEE, VSS. Obecność tylko dodatniej szyny i masy sugeruje zasilacz niesymetryczny DC, a obecność dodatniej i ujemnej szyny – zasilacz symetryczny DC.
