Wielkoformatowe reklamy na elewacjach (tzw. mesh) projektuje się z myślą o pracy w warunkach zewnętrznych: wiatr, deszcz, wahania temperatury oraz duże naprężenia w punktach mocowania. Dlatego kluczową cechą nośnika jest odpowiednia wytrzymałość oraz przepuszczalność (oczka/siatkowa struktura), która ogranicza "żaglowanie" reklamy na wietrze.
Odpowiedź "siatkę poliestrową" pasuje do idei materiału mesh: jest to elastyczny nośnik w formie siatki, stosowany właśnie do wielkich formatów na budynkach i rusztowaniach. Taki materiał umożliwia też typowe wykończenia (np. zgrzew, tunel, oczkowanie) i montaż naciągowy.
Dlaczego pozostałe propozycje są błędne w tym zastosowaniu:
- "diobond" (w praktyce spotyka się płyty kompozytowe typu dibond) to materiał sztywny, używany częściej do szyldów, tablic i kasetonów, a nie jako siatka elewacyjna o dużej powierzchni. Przy wielkich formatach na ścianie budynku brak "oddechu" materiału i inna technologia montażu powodują, że nie jest to typowy wybór dla mesh.
- "astralon" bywa kojarzony z tworzywami sztucznymi w formie arkuszy/folii i innymi zastosowaniami reklamowymi (np. elementy osłonowe, przezroczyste płyty), ale nie jest standardowym odpowiednikiem siatki elewacyjnej mesh.
- "siatkę lentikularną" można skojarzyć z efektami optycznymi (lentikular) stosowanymi raczej w materiałach premium, małych i średnich formatach oraz ekspozycjach, gdzie liczy się efekt zmiany obrazu. Nie jest to typowy nośnik do wielkopowierzchniowych reklam elewacyjnych narażonych na wiatr.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w treści pojawia się "mesh" i "ściana budynku", myśl o nośniku elastycznym i ażurowym, a nie o płycie czy materiale do efektów specjalnych.
