W terapii zajęciowej (także w warsztacie terapii zajęciowej) często analizuje się, z jakich zasobów uczestnik może korzystać, gdy pojawia się napięcie, lęk lub przeciążenie. Kluczowe jest rozróżnienie:
- zasobów wewnętrznych – należących do osoby (np. umiejętności, nawyki, wiedza, przekonania, zdolność samoregulacji, poczucie własnej skuteczności, doświadczenia),
- zasobów zewnętrznych – pochodzących z otoczenia (np. wsparcie ludzi, dostęp do specjalistów, warunki bytowe i materialne, instytucje).
Odpowiedź "doświadczenia zdobyte w przeszłości w podobnych sytuacjach" jest poprawna, ponieważ wcześniejsze doświadczenia stanowią osobisty "kapitał": osoba pamięta, co już zadziałało, potrafi przewidywać trudności i dobierać strategie radzenia sobie. W praktyce terapeuta zajęciowy może świadomie wzmacniać ten zasób, np. poprzez omawianie sukcesów, nazywanie skutecznych strategii i ćwiczenie ich w bezpiecznych warunkach.
Pozostałe odpowiedzi opisują zasoby zewnętrzne:
- "pomoc terapeuty zajęciowego i psychologa z warsztatu" – to wsparcie profesjonalistów, czyli element środowiska terapeutycznego, a nie zasób "w uczestniku".
- "wsparcie emocjonalne ze strony przyjaciół uczestnika" – to klasyczny przykład wsparcia społecznego, które bywa bardzo ważne, ale ma charakter zewnętrzny.
- "dobra sytuację materialną rodziny uczestnika" – dotyczy warunków ekonomicznych/bytowych i również pochodzi z otoczenia, nie z osobistych kompetencji czy doświadczeń.
Na egzaminie warto zapamiętać prostą regułę: wewnętrzne = umiejętności/doświadczenia/przekonania osoby, a zewnętrzne = ludzie/instytucje/pieniądze/warunki.
