W druku cyfrowym dobór podłoża powinien uwzględniać jednocześnie funkcję produktu (czy ma być sztywny i reprezentacyjny), wygląd powierzchni (powlekana vs niepowlekana) oraz możliwości maszyny (zakres gramatur, prowadzenie w torze papieru, ewentualny druk dwustronny).
Karton powlekany 300 g/m2 jest często wybierany do wyrobów, które mają zachować kształt, wyglądać "solidnie" i dobrze prezentować kolor (powleczenie poprawia równomierność powierzchni, co sprzyja uzyskaniu gładszych przejść tonalnych i wyraźniejszego obrazu). Taka gramatura stanowi kompromis: jest wyraźnie sztywniejsza niż standardowe papiery, a jednocześnie zwykle mieści się w typowych możliwościach wielu maszyn cyfrowych.
Dlaczego pozostałe propozycje nie są najlepsze:
- Papier offsetowy 80 g/m2 – to podłoże typowe dla druków książkowych i biurowych. Dla produktu wymagającego sztywności będzie zbyt cienkie, może się falować i sprawiać wrażenie niskiej jakości.
- Papier niepowlekany 60 g/m2 – jest jeszcze cieńszy; rośnie ryzyko prześwitu przy zadruku i trudniej uzyskać "kartonikowy" charakter wyrobu.
- Tektura lita 450 g/m2 – bardzo wysoka gramatura może powodować problemy z pobieraniem arkuszy, prowadzeniem w torze oraz z drukiem dwustronnym (w zależności od konstrukcji urządzenia). Tak grube podłoża częściej stosuje się w opakowaniach i elementach wymagających znacznej sztywności, ale nie zawsze są optymalne dla standardowego druku cyfrowego.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli produkt z ilustracji wygląda na sztywny (np. karta, okładka, zaproszenie), szukaj kartonu w okolicach 250–350 g/m2, a gdy kluczowa jest jakość obrazu i "gładkość" – preferuj podłoże powlekane.
