Wynik badań wytrzymałościowych drewna silnie zależy od jego wilgotności. Drewno jest materiałem higroskopijnym: wraz ze wzrostem wilgotności (w typowym zakresie użytkowym) zwykle zmieniają się jego parametry mechaniczne, a więc ta sama próbka może dać inne wyniki, jeśli jest bardziej sucha albo bardziej mokra.
Dlatego w badaniach wytrzymałościowych kluczowe jest ujednolicenie warunków – próbki przed badaniem są kondycjonowane do ustalonej wilgotności odniesienia. W praktyce przyjmuje się najczęściej poziom około 12% (z tolerancją), ponieważ jest to powszechnie stosowany punkt odniesienia do porównywania właściwości drewna między partiami, gatunkami i laboratoriami.
Odpowiedź "12±3%" jest poprawna, bo odpowiada idei wilgotności odniesienia wykorzystywanej do uzyskania porównywalnych wyników w badaniach mechanicznych.
- "5±3%" jest zwykle zbyt niską wilgotnością dla standardowych warunków odniesienia; tak przesuszone próbki mogą dawać wyniki nieporównywalne z typowymi danymi odniesienia.
- "19±3%" wskazuje na drewno wyraźnie wilgotniejsze; przy takiej wilgotności parametry mechaniczne mogą istotnie odbiegać od danych odniesienia, a porównywanie wyników bez przeliczeń/odniesień jest utrudnione.
- "25±3%" to wilgotność charakterystyczna dla drewna bardzo wilgotnego; wyniki wytrzymałościowe w takich warunkach w większym stopniu odzwierciedlają stan "mokry" niż warunki odniesienia do klasycznych porównań.
Wskazówka egzaminacyjna: jeżeli pytanie dotyczy "próbek do badań wytrzymałościowych", a nie np. drewna świeżego czy suszenia technologicznego, szukaj wartości odniesienia używanej do standaryzacji wyników. W wielu zadaniach szkolnych i laboratoryjnych będzie to okolica 12%.