W systemach Linux standardowym poleceniem do tworzenia kopii plików i katalogów jest cp (copy). Aby skopiować dane na dysk USB, nośnik musi być dostępny w systemie plików (zwykle automatycznie montowany przez środowisko graficzne), a następnie wskazuje się ścieżkę źródłową i docelową, np. kopiując pliki do katalogu reprezentującego pendrive.
Dlaczego poprawne jest "cp"? Ponieważ wykonuje ono kopiowanie, czyli pozostawia oryginał w miejscu źródłowym i tworzy jego kopię w miejscu docelowym. W praktyce często używa się też opcji, które zachowują atrybuty lub pozwalają kopiować katalogi (np. kopiowanie rekurencyjne), ale sama idea pozostaje taka sama: tworzymy duplikat danych.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- "su" nie służy do pracy na plikach, tylko do zmiany użytkownika (np. przejścia na konto uprzywilejowane). To polecenie dotyczy uprawnień i sesji, a nie kopiowania danych.
- "rm" usuwa pliki i katalogi. Użycie go zamiast kopiowania grozi utratą danych, więc jest przeciwieństwem tworzenia kopii.
- "mv" przenosi lub zmienia nazwę plików. Przeniesienie na USB może wyglądać podobnie do "skopiowania", ale różnica jest kluczowa: po przeniesieniu plik znika z lokalizacji źródłowej (nie ma kopii, jest relokacja).
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w treści pojawia się słowo "kopia", szukaj poleceń tworzących duplikat (cp), a jeśli "przenieś" lub "zmień nazwę" (mv) albo "usuń" (rm). To pomaga szybko odróżnić operacje na plikach.
