W praktyce leśnej do ograniczania infekcji patogenicznymi grzybami korzeniowymi na świeżych powierzchniach po ścince (np. na pniakach/cięciach) stosuje się metodę biologiczną polegającą na "zajęciu" tego samego miejsca przez organizm konkurencyjny.
Odpowiedź Phlebiopsis gigantea jest poprawna, ponieważ ten grzyb jest znanym antagonistą zasiedlającym świeże drewno. Mechanizm ochrony polega na szybkim skolonizowaniu powierzchni cięcia, co ogranicza możliwość wnikania patogenu: działa tu przede wszystkim konkurencja o siedlisko i zasoby, a w konsekwencji spadek skuteczności infekcji przez grzyby chorobotwórcze korzeni.
Dlaczego pozostałe propozycje są nieprawidłowe?
- Fomes annosus – w ujęciu praktycznym jest kojarzony z grzybami wywołującymi zgnilizny i choroby systemu korzeniowego, a więc stanowi zagrożenie, nie składnik preparatu ochronnego. Uczeń często wybiera tę nazwę, bo "pasuje" do tematu chorób korzeni.
- Rizoctonia solani – to patogen glebowy częściej omawiany w kontekście upraw rolniczych i szkółkarskich, a nie jako organizm stosowany do zabezpieczania powierzchni cięć w drzewostanach.
- Armillaria sp. – opieńki są klasycznie kojarzone z chorobami korzeni i podstawy pnia (zgnilizny, zamieranie), więc również nie są typowym "czynnikiem ochronnym" w preparatach do zabezpieczania powierzchni.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się "preparat zawierający grzyb" do zabezpieczania, zwykle chodzi o organizm antagonistyczny, a nie o sprawcę choroby. Najpierw rozstrzygnij, czy nazwa dotyczy patogenu, czy grzyba konkurencyjnego.
