U pacjenta leżącego jednym z kluczowych zagrożeń w opiece długoterminowej jest powstanie odleżyn, czyli uszkodzeń skóry i tkanek głębszych wynikających m.in. z długotrwałego ucisku, tarcia, sił ścinających oraz zaburzeń ukrwienia. Aby profilaktyka była skuteczna, ryzyko należy ocenić ustrukturyzowanym narzędziem i udokumentować.
Właściwym narzędziem w tym pytaniu jest skala Norton, zaprojektowana do oceny ryzyka odleżyn. Jej zastosowanie pomaga szybko wyłonić osoby wymagające intensywniejszych działań profilaktycznych (np. częstszej zmiany pozycji, doboru odpowiedniego podłoża przeciwuciskowego, wzmożonej obserwacji skóry, działań higienicznych i pielęgnacyjnych).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- "Barthel" to skala/indeks oceniający stopień samodzielności pacjenta w podstawowych czynnościach życia codziennego (ADL). Jest bardzo przydatna w planowaniu opieki i rehabilitacji, ale nie służy bezpośrednio do oceny ryzyka odleżyn.
- "Glasgow" (GCS) ocenia poziom świadomości/przytomności na podstawie reakcji pacjenta. Jest narzędziem neurologicznym, a nie skalą przeciwodleżynową.
- "Williamsa" nie funkcjonuje jako standardowe, powszechnie stosowane narzędzie do oceny ryzyka odleżyn w typowym zestawie skal używanych w opiece nad pacjentem niesamodzielnym, więc nie odpowiada celowi pytania.
Wskazówka egzaminacyjna: w pytaniach o skale zawsze najpierw ustal, co ma być ocenione (odleżyny, przytomność, samodzielność). Dopiero potem dopasuj narzędzie do celu oceny.
