Pasowanie z luzem oznacza, że po złożeniu współpracujących elementów (typowo układ otwór–wał) pozostaje dodatnia różnica wymiarów, czyli luz montażowy/roboczy. Taki luz jest potrzebny, gdy połączenie ma spełniać funkcję umożliwienia ruchu względnego części, np. swobodnego obrotu lub przesuwu, a jednocześnie ma ograniczać tarcie i ryzyko zatarcia.
Dlatego odpowiedź "Gdy obie części muszą swobodnie się obracać względem siebie." jest zgodna z ideą pasowania z luzem: ruch obrotowy wymaga miejsca na film smarny, kompensację niewspółosiowości oraz zmian temperatury, a zbyt ciasne dopasowanie mogłoby spowodować wzrost tarcia i uszkodzenie współpracujących powierzchni.
Pozostałe odpowiedzi opisują sytuacje, w których dąży się do braku ruchu względnego (jedna część nieruchoma względem drugiej lub obie nieruchome). W takich zastosowaniach zwykle stosuje się pasowania zapewniające pewne osadzenie i przenoszenie momentu bez poślizgu (np. pasowanie przejściowe albo z wciskiem), ponieważ luz mógłby powodować bicie, hałas, zużycie i utratę dokładności położenia.
W praktyce motoryzacyjnej rozróżnienie to jest istotne przy doborze osadzeń w węzłach pracujących: inne pasowanie wybierzesz dla elementu, który ma się obracać na czopie, a inne dla piasty lub tulei, którą chcesz osadzić "na stałe" w obudowie. Na egzaminie warto zapamiętać prostą regułę: ruch → luz, ustalenie/napęd → ciasno.
