Aby uzyskać otwór dokładny ϕ15H7, w praktyce stosuje się technologię wieloetapową. Pole tolerancji H7 dla otworu oznacza wymaganą dokładność wymiaru, której typowe wiercenie wiertłem nie zapewnia w sposób powtarzalny. Dlatego wiercenie traktuje się jako operację przygotowawczą, a dokładność uzyskuje się przez rozwiercanie.
Poprawna kolejność opiera się na idei pozostawienia naddatku po wierceniu i stopniowego jego usuwania:
- Wiercenie wiertłem o mniejszej średnicy – tworzy otwór wstępny, ale zostawia materiał do obróbki wykańczającej.
- Rozwiercanie zdzierakiem – usuwa większą część naddatku, wyrównuje kształt i przygotowuje warunki do dokładnego wykończenia.
- Rozwiercanie wykańczakiem – nadaje ostateczny wymiar (ϕ15) i poprawia jakość powierzchni, co jest kluczowe przy pasowaniach.
Odpowiedź "Wiercenie: wiertło ϕ13,75, rozwiercanie: rozwiertak zdzierak ϕ14,75, rozwiertak wykańczak ϕ15" jest spójna z tą logiką: pozostawia zapas po wierceniu, następnie stopniuje obróbkę do wymiaru końcowego. Warianty proponujące wiercenie blisko wymiaru ϕ15 (np. ϕ14,5 lub ϕ14,75) zwiększają ryzyko zbyt małego naddatku, pogorszenia prowadzenia rozwiertaka i problemów z uzyskaniem tolerancji. Z kolei użycie jednego narzędzia "zdzierak-wykańczak" w jednej operacji może nie odpowiadać wymaganiom technologii z tabeli oraz nie oddaje typowego rozdzielenia obróbki na etap zgrubny i wykańczający.
Na egzaminie warto zapamiętać zasadę: otwór dokładny = przygotowanie (wiercenie) + wykończenie (rozwiercanie), często w dwóch krokach. Kluczowe jest też czytanie tabeli technologicznej: to ona narzuca konkretne średnice wiertła i rozwiertaków.
