W krosnach tkackich przesmyk powstaje przez odpowiednie podniesienie i opuszczenie nitek osnowy, aby można było przeprowadzić wątek. Elementem decydującym o tym, które nitki osnowy zmienią położenie w danym rzucie wątku, jest mechanizm sterowania nicielnicami (urządzenie tworzące przesmyk).
Odpowiedź "Maszyna żakardowa." jest właściwa wtedy, gdy raport wzoru wymaga bardzo wielu kombinacji podniesień, typowo przy wzorach o dużej liczbie elementów i potrzebie sterowania z dużą dokładnością. Żakard daje najszersze możliwości, bo pozwala realizować skomplikowane układy podniesień osnowy, w praktyce znacznie bardziej elastyczne niż rozwiązania grupowe.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują jako najlepszy wybór dla złożonego raporta:
- "Maszynka nicielnicowa sterowana kartą." to rozwiązanie dobby, które zwykle steruje ramami (grupami nitek), a nie wieloma pojedynczymi nitkami. Przy bardzo rozbudowanym wzorze może zabraknąć liczby niezależnych sterowań.
- "Mechanizm wielokrzywkowy." opiera się na krzywkach i cyklicznej pracy. Jest dobry do prostych, powtarzalnych układów podniesień, ale przy skomplikowanych raportach ogranicza elastyczność i liczbę możliwych kombinacji.
- "Maszynka nicielnicowa sterowana łańcuchem." również kojarzy się z dobby i sterowaniem grupowym. Łańcuch programuje sekwencję, ale nadal typowo dotyczy ram i ma ograniczenia przy dużej złożoności wzoru.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w raporcie wzoru widać, że potrzeba wielu niezależnych decyzji o podniesieniu nitek osnowy (duża "różnorodność" układów), najczęściej prowadzi to do wyboru żakardu. Gdy wzór jest prosty i cykliczny, częściej wystarczy dobby lub krzywki.
