W zaliczaniu wyrobiska (lub jego części) do odpowiedniego stopnia zagrożenia osuwiskowego kluczowe jest oparcie się na specjalistycznej ocenie warunków geologicznych i geotechnicznych. Taka ocena ma postać opinii będącej elementem dokumentacji, w której analizuje się m.in. budowę geologiczną, parametry ośrodka, warunki wodne, możliwe mechanizmy przemieszczeń oraz wnioski dotyczące stateczności skarp.
Poprawna jest odpowiedź: "służbę geologiczną działającą u przedsiębiorcy", ponieważ to właśnie służba geologiczna w zakładzie (albo osoby pełniące funkcje geologiczne w strukturze przedsiębiorcy) posiada kompetencje do rozpoznania i interpretacji warunków geologicznych oraz do formułowania wniosków istotnych dla zagrożeń osuwiskowych. W praktyce odkrywki geolog zakładowy współpracuje z działem ruchu i geotechniką/monitoringiem, a jego opinia stanowi merytoryczny wkład do klasyfikacji zagrożenia.
Odpowiedź "służbę mierniczą działającą u przedsiębiorcy" jest nieprawidłowa, bo służby miernicze koncentrują się przede wszystkim na pomiarach sytuacyjno-wysokościowych, inwentaryzacjach, wyznaczaniu granic i kontroli deformacji w sensie pomiarowym. Mogą dostarczać dane (np. przemieszczenia), ale opinia o stopniu zagrożenia osuwiskowego wymaga interpretacji geologiczno-inżynierskiej, a nie wyłącznie geodezyjnej.
Odpowiedzi "organy nadzoru geologicznego" oraz "organy nadzoru górniczego" są nieprawidłowe w tym ujęciu, ponieważ organy nadzoru pełnią funkcję kontrolno-nadzorczą wobec przedsiębiorcy. Mogą wymagać przedłożenia dokumentacji, oceniać jej kompletność lub reagować na zagrożenia, ale co do zasady nie sporządzają zakładowej opinii stanowiącej element dokumentacji tworzonej na potrzeby klasyfikacji zagrożenia w konkretnym wyrobisku.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się "opinia w dokumentacji" dotycząca warunków geologicznych lub zagrożeń skarp, najczęściej chodzi o specjalistów zakładowych (geologia/geotechnika), a nie o organy nadzoru ani służby o innym profilu (np. mierniczym).
