W pytaniu chodzi o szczególny przypadek przechowywania dokumentacji medycznej: pacjent zmarł na skutek zatrucia. Ustawa o prawach pacjenta przewiduje różne okresy archiwizacji, zależnie od rodzaju dokumentacji i okoliczności.
Dla większości dokumentacji stosuje się termin podstawowy (w praktyce często zapamiętywany jako 20 lat), ale przepis wprowadza wyjątek dla dokumentacji pacjenta, który zmarł na skutek uszkodzenia ciała lub zatrucia. W takim przypadku dokumentację przechowuje się 30 lat, a termin liczy się od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpił zgon (czyli nie od dnia i miesiąca zgonu).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- "20 lat" – odpowiada regule podstawowej dla wielu przypadków, ale nie dla zgonu wskutek zatrucia, gdzie ustawodawca przewidział dłuższy termin.
- "15 lat" – nie jest właściwym terminem dla wskazanego w pytaniu wyjątku; może wynikać z mylenia z innymi okresami archiwizacji, ale nie pasuje do tej sytuacji.
- "10 lat" – często kojarzy się z innymi rodzajami materiałów (np. wybranymi obrazami diagnostycznymi przechowywanymi poza dokumentacją), jednak nie dotyczy dokumentacji medycznej pacjenta zmarłego wskutek zatrucia.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze wychwytuj słowa-klucze w treści ("zmarli na skutek zatrucia") i dopiero potem dobieraj termin. Drugi element to sposób liczenia: jeśli pojawia się "od końca roku kalendarzowego", to nie liczysz od daty zdarzenia, tylko od 31 grudnia danego roku.
