Nawożenie dolistne polega na podaniu składników pokarmowych w postaci cieczy roboczej na liście, tak aby roślina mogła je wchłonąć przez kutykulę i aparaty szparkowe. W praktyce wybiera się takie formy nawozów, które:
- dobrze rozpuszczają się w wodzie,
- umożliwiają przygotowanie stabilnego roztworu,
- mają relatywnie mniejsze ryzyko fitotoksyczności przy typowych stężeniach roboczych,
- są znane z zastosowań dolistnych w rolnictwie.
Odpowiedź "mocznik." jest uznawana za właściwą, ponieważ mocznik jest często wykorzystywany jako źródło azotu w dokarmianiu dolistnym. Jest to nawóz łatwo rozpuszczalny, a jego forma pozwala na przygotowanie roztworu przeznaczonego do oprysku roślin, gdy celem jest szybkie dostarczenie azotu.
Pozostałe propozycje ("saletrę amonową.", "saletrzak.", "siarczan amonowy.") to także nawozy azotowe, jednak w kontekście zabiegów dolistnych mogą wiązać się z wyższym ryzykiem uszkodzeń liści lub ograniczeniami praktycznymi. Typowym błędem jest myślenie: "każdy nawóz azotowy nadaje się do oprysku", co nie musi być prawdą w praktyce polowej.
Warto pamiętać, że o bezpieczeństwie zabiegu decydują też warunki wykonania oprysku (temperatura, nasłonecznienie, wilgotność), jakość wody oraz przede wszystkim stężenie roztworu. Nawet nawóz stosowany dolistnie może spowodować uszkodzenia, jeśli roztwór będzie zbyt stężony lub zabieg zostanie wykonany w niekorzystnych warunkach.
Na egzaminie kluczowe jest rozpoznanie nawozu typowo kojarzonego z dokarmianiem dolistnym w formie roztworu oraz odróżnienie go od nawozów, które częściej stosuje się doglebowo.
