Drzewa i krzewy owocowe najlepiej rosną i owocują na glebach, które zapewniają jednocześnie wodę, tlen i składniki pokarmowe w strefie korzeni. Gleby gliniasto-piaszczyste są często uznawane za korzystne, bo mają zrównoważoną strukturę: część piaszczysta poprawia przepuszczalność i ułatwia ogrzewanie się podłoża, a część gliniasta zwiększa zdolność zatrzymywania wody i składników mineralnych.
Dlaczego pozostałe propozycje są niekorzystne?
- Gleby podmokłe powodują długotrwałe nadmierne uwilgotnienie. W takich warunkach w porach glebowych brakuje powietrza, korzenie mają ograniczony dostęp do tlenu, łatwiej dochodzi do gnicia i osłabienia roślin, a owocowanie spada.
- Gleby suche (zwykle bardzo lekkie, ubogie) szybko tracą wodę i trudniej utrzymują stałą wilgotność. Rośliny częściej cierpią na stres suszy, gorzej zawiązują owoce i wymagają intensywniejszego nawadniania oraz nawożenia.
- Gleby piaszczysto-ilaste mogą występować w różnych układach i nie zawsze dają tak korzystny kompromis jak gleby gliniasto-piaszczyste; częściej są postrzegane jako mniej stabilne pod względem właściwości wodno-powietrznych. W praktyce sadowniczej preferuje się podłoża o dobrej strukturze gruzełkowatej, umiarkowanie wilgotne i dobrze zdrenowane.
W kontekście gospodarstwa agroturystycznego taka wiedza pomaga dobrać miejsce na sad/przydomowy ogród, ograniczyć choroby fizjologiczne i poprawić jakość plonu (owoce dla gości, przetwory, sprzedaż). Jeśli gleba na działce jest zbyt ciężka lub zbyt lekka, poprawia się ją m.in. przez wzbogacanie materią organiczną i właściwe zabiegi agrotechniczne.
