Duplikacja modelu roboczego z użyciem masy ogniotrwałej prowadzi do uzyskania tzw. modelu refrakcyjnego, czyli modelu odpornego na działanie wysokiej temperatury. Jest on potrzebny wtedy, gdy w dalszych etapach wykonawstwa pojawiają się procedury związane z przygotowaniem i wykonaniem metalowej konstrukcji oraz czynności wymagające materiału, który nie ulegnie zniszczeniu podczas pracy laboratoryjnej.
Dlatego poprawna jest odpowiedź "szkieletowych." – w protezach szkieletowych standardowo planuje się wykonanie elementów metalowych (szkieletu), a duplikacja pozwala przenieść kształt modelu roboczego na podłoże ogniotrwałe, odpowiednie do kolejnych etapów technologicznych.
Pozostałe odpowiedzi są nieadekwatne do zastosowania masy ogniotrwałej w tym sensie, że opisują typy uzupełnień, w których typowy tok postępowania nie opiera się na przygotowaniu modelu refrakcyjnego do wykonania metalowego szkieletu. Odpowiedź "ruchomych osiadających." odnosi się do klasycznych protez całkowitych/częściowych osiadających, gdzie kluczowe są inne etapy (np. ustawianie zębów, opracowanie płyty), a duplikat ogniotrwały nie jest elementem charakterystycznym. Odpowiedź "stałych nieosiadających." dotyczy uzupełnień stałych, w których procedury laboratoryjne są inne i nie są utożsamiane z wykonywaniem modelu refrakcyjnego pod szkielet protezy ruchomej. Odpowiedź "ekstensywnych." nie wskazuje jednoznacznie technologii, dla której typowo sporządza się duplikat z masy ogniotrwałej, więc nie pasuje jako rozstrzygająca kategoria.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawia się "masa ogniotrwała" i "duplikat modelu roboczego", warto skojarzyć to z modelem refrakcyjnym i pracami, w których wykonywana jest konstrukcja metalowa – najczęściej w kontekście protez szkieletowych.
