W analizie objętościowej (miareczkowej) metody klasyfikuje się według typu reakcji, która stanowi podstawę oznaczenia. Jeżeli oznaczenie opiera się na reakcji zobojętniania, czyli reakcji kwasu z zasadą prowadzącej do powstania soli (i zwykle wody), właściwym działem jest alkacymetria. W praktyce obejmuje to miareczkowania kwasowo-zasadowe, w których stężenie analitu wyznacza się z objętości roztworu mianowanego zużytego do osiągnięcia punktu końcowego.
Odpowiedź "argentometria" nie pasuje do reakcji zobojętniania, ponieważ dotyczy miareczkowań wykorzystujących najczęściej reakcje strącania (typowo z udziałem jonów srebra), a więc innego mechanizmu analitycznego niż neutralizacja kwasu i zasady. Podobnie "merkurymetria" odnosi się do miareczkowań opartych na reakcjach z udziałem jonów rtęci (również zwykle w kontekście reakcji innych niż klasyczna neutralizacja), więc nie jest właściwą nazwą działu dla reakcji zobojętniania.
Odpowiedź "amperometria" jest natomiast metodą instrumentalną, w której mierzy się prąd w funkcji przyłożonego potencjału lub zmian składu roztworu, a nie klasyczną metodą analizy objętościowej rozumianej jako miareczkowanie oparte o stechiometrię reakcji. To częsty haczyk: sama końcówka "-metria" nie oznacza, że jest to metoda miareczkowa.
Na egzaminie warto zapamiętać prostą zasadę: neutralizacja → alkacymetria, natomiast nazwy powiązane z metalem (np. srebro, rtęć) zwykle kierują do miareczkowań strąceniowych lub specyficznych reakcji kompleksowania/utleniania-redukcji, a metody elektrochemiczne (np. amperometria) klasyfikuje się jako instrumentalne.
