Element odwodnienia pokazany na przekroju (odwodnienie liniowe przy krawężniku, z rurą/kanałem wzdłuż krawędzi jezdni) jest rozwiązaniem charakterystycznym dla tuneli drogowych. Wskazują na to typowe cechy przekroju: pionowa obudowa (ściana), opaska/chodnik służbowy lub ewakuacyjny oraz spadki poprzeczne nawierzchni kierujące wodę do krawężnika.
W tunelu nie ma możliwości swobodnego rozprowadzenia wód opadowych po terenie przyległym jak na odcinku otwartym. Dlatego stosuje się rozwiązania, które:
- zbierają wodę w sposób kontrolowany (wpusty/odwodnienie liniowe),
- odprowadzają ją instalacją wzdłuż obiektu do kolektora,
- w praktyce często wymagają przepompowania z najniższego punktu tunelu na zewnątrz.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- "na mostach" – na obiektach mostowych typowe jest odwodnienie przez wpusty i przewody spustowe, ale przekrój mostu zwykle nie ma litych, wysokich ścian obudowy jak w tunelu; występują bariery, kapy chodnikowe i otwarta przestrzeń pod konstrukcją.
- "na nasypach" – na nasypie wody powierzchniowe najczęściej spływają grawitacyjnie po spadkach i skarpach do rowów; nie ma zamkniętej obudowy wymuszającej odwodnienie liniowe przy ścianie.
- "w wykopach" – w wykopach dominują skarpy i rowy otwarte, a odpływ realizuje się grawitacyjnie; nawet przy murach oporowych kontekst jest "otwarty", bez cech eksploatacyjnych tunelu (chodnik służbowy/ewakuacyjny przy obudowie i systemowe odwodnienie wzdłużne w zamkniętej przestrzeni).
Na egzaminie warto zapamiętać: tunel = obudowa + chodnik techniczny + odwodnienie liniowe przy krawężniku, bo woda nie może "uciec" w teren jak na odcinkach otwartych.
