W instalacjach chłodniczych szczególnie niebezpieczna jest wilgoć w obiegu czynnika. Może prowadzić m.in. do powstawania lodu w elementach dławiących (spadek przepływu i wydajności), a także do reakcji chemicznych skutkujących tworzeniem związków agresywnych dla oleju i elementów sprężarki.
Element stosowany do szybkiej kontroli stanu czynnika w tym zakresie to w praktyce wziernik/ wskaźnik z indykatorem wilgoci: pozwala ocenić, czy układ jest odpowiednio "suchy", czy wymaga działań serwisowych (np. dłuższego próżniowania, kontroli szczelności, wymiany filtra-odwadniacza).
Dlatego odpowiedź "oceny stanu zawilgocenia czynnika w instalacji chłodniczej" jest właściwa: wskazuje funkcję diagnostyczną związaną z jakością czynnika i stanem osuszenia układu.
Pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe, bo opisują inne wielkości i inne przyrządy:
- "ocena napowietrzenia czynnika" – obecność powietrza (gazów nieskraplających) rozpoznaje się typowo po objawach pracy układu i pomiarach parametrów, a nie wskaźnikiem wilgoci.
- "pomiar ciśnienia po stronie tłocznej" – do tego służy manometr (często w zestawie manometrów), a nie wskaźnik wilgoci.
- "pomiar temperatury czynnika" – temperaturę mierzy się termometrem/czujnikiem temperatury, a nie elementem wskazującym stan osuszenia.
W nauce do egzaminu warto umieć odróżniać elementy kontrolne: pomiarowe (T, p) od wskaźnikowych/diagnostycznych (np. stan wilgoci), bo nazwy odpowiedzi bywają podobne, a różni je funkcja i miejsce zastosowania.
