Podczas napełniania układu chłodniczego "ilość czynnika" w praktyce serwisowej rozumie się jako masę czynnika podaną do instalacji (najczęściej w kilogramach lub gramach). Najprostszą i najpewniejszą metodą kontroli tej wielkości jest użycie wagi elektronicznej (tzw. wagi chłodniczej): waży się butlę przed rozpoczęciem oraz obserwuje ubytek masy w trakcie napełniania, ewentualnie waży się butlę po zakończeniu.
Odpowiedź "wagi elektronicznej" jest więc właściwa, bo tylko taki przyrząd mierzy bezpośrednio wielkość potrzebną do wyznaczenia wprowadzonej ilości czynnika (masy). Pozostałe przyrządy nie służą do tego celu:
- "Manometru różnicowego" używa się do pomiaru różnicy ciśnień (np. spadku ciśnienia na filtrze, wymienniku lub w kanałach). Ciśnienie nie daje wprost informacji o masie czynnika wtłoczonego do układu, bo zależy m.in. od temperatury, rodzaju czynnika i warunków pracy.
- "Tachometru indukcyjnego" używa się do pomiaru prędkości obrotowej (np. wentylatora lub silnika). To wielkość zupełnie inna niż ilość czynnika.
- "Manometru membranowego" używa się do pomiaru ciśnienia (zależnie od wykonania: nadciśnienia, podciśnienia lub ciśnienia względnego). Tak jak inne manometry, nie jest narzędziem do odmierzania masy czynnika podczas napełniania.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pojawia się "ilość czynnika wprowadzona podczas napełniania", szukaj odpowiedzi związanej z masą (waga), a nie z ciśnieniem (manometry) czy parametrami ruchu (tachometr). Ciśnienia i temperatury są ważne w diagnostyce oraz w metodach regulacyjnych (np. ocena przegrzania/przechłodzenia), ale nie zastępują bezpośredniego odmierzania ładunku na wadze.
