W tabeli "maszyna–środowisko–człowiek" chodzi o klasyczny układ ergonomiczny, w którym projektuje się pracę tak, aby elementy wzajemnie do siebie pasowały. Dla maszyny wymagania ergonomiczne to m.in. bezpieczna i łatwa obsługa, a dla środowiska – warunki takie jak oświetlenie czy temperatura. Dla elementu "Człowiek" podstawą jest to, co ergonomia ma chronić i wspierać: zdrowie, komfort oraz satysfakcję z pracy.
Dlaczego ta odpowiedź jest poprawna? Ergonomia nie sprowadza się do "lepszych wyników", tylko do dopasowania pracy do możliwości człowieka, ograniczania przeciążeń oraz tworzenia warunków, w których pracownik może wykonywać zadania bez nadmiernego zmęczenia, bólu i stresu. Komfort (np. odpowiednia pozycja, siły, zasięgi, brak olśnienia) oraz satysfakcja (np. poczucie kontroli nad zadaniem, mniejsza frustracja) są naturalnymi celami ergonomii, obok ochrony zdrowia.
- "Wysoka wydajność i produktywność" – to typowe cele zarządzania produkcją. Mogą być skutkiem dobrej ergonomii, ale nie są "podstawowym wymaganiem ergonomicznym" dla elementu człowiek.
- "Dobra kondycja fizyczna i zdolności manualne" – to opis cech pracownika. Ergonomia zakłada dopasowanie stanowiska do człowieka (w granicach rozsądku), a nie stawianie wymagań, by człowiek "miał lepszą kondycję", aby praca była możliwa.
- "Wysokie kwalifikacje i doświadczenie" – to wymagania kompetencyjne/HR. Nie definiują ergonomii; nawet doświadczony pracownik może być przeciążony źle zaprojektowanym stanowiskiem.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w odpowiedziach pojawiają się cele firmowe (wydajność), cechy osobiste (kondycja) lub kwalifikacje (doświadczenie), a pytanie dotyczy ergonomii, zwykle właściwa jest odpowiedź odnosząca się do dobrostanu człowieka: zdrowia, komfortu i zadowolenia z wykonywania pracy.
