Interpolacja warstwic polega na wyznaczeniu przebiegu linii o stałej wysokości (warstwic) na podstawie informacji wysokościowych zebranych w terenie (np. punktów o znanych rzędnych) oraz elementów, które pomagają poprawnie odtworzyć kształt rzeźby terenu.
Rodzaje użytków gruntowych opisują sposób użytkowania powierzchni (treść tematyczno-sytuacyjną). Mogą być ważne dla mapy ewidencyjnej lub opisowej treści opracowania, ale nie dostarczają informacji o wysokościach ani o przebiegu form terenu, więc nie są potrzebne do samej interpolacji warstwic.
Linie spadku terenu są przydatne, bo wskazują kierunek najszybszego spadku, co pomaga prowadzić warstwice prostopadle do kierunku spadku i zachować właściwą geometrię w obszarach o wyraźnych nachyleniach.
Linie szkieletowe (np. grzbiety, doliny) porządkują przebieg form terenu. Dzięki nim warstwice nie są rysowane przypadkowo, tylko zgodnie z logiką ukształtowania powierzchni.
Warstwice narysowane "na oko" nie stanowią rzetelnej podstawy interpolacji, ale jako element szkicu mogą sygnalizować intuicyjny zarys rzeźby. W poprawnym opracowaniu warstwice powinny jednak wynikać z danych wysokościowych i analizy terenu, a nie z samego przybliżenia.
Na egzaminie warto zapamiętać zasadę: warstwice wynikają z wysokości i rzeźby terenu; elementy opisowe (np. użytki) nie zmieniają przebiegu wysokości, więc nie są potrzebne do interpolacji.
