Ergonomia opisuje dopasowanie pracy do człowieka, ale w zależności od etapu działań wyróżnia się różne podejścia. Ergonomia koncepcyjna (często rozumiana jako projektowa) odnosi się do etapu planowania i projektowania stanowisk, procesów, narzędzi, maszyn oraz organizacji pracy. Jej sednem jest takie ukształtowanie układu człowiek–technika–środowisko, aby od początku ograniczać zagrożenia i uciążliwości oraz poprawiać komfort i sprawność wykonywania zadań.
Dlatego poprawna jest odpowiedź: "optymalizacją układu człowiek - technika - środowisko na etapie projektowania." To wskazuje dokładnie, że chodzi o działania "z wyprzedzeniem": zanim stanowisko zacznie funkcjonować, dobiera się rozwiązania i parametry zgodne z możliwościami psychofizycznymi pracownika.
Pozostałe odpowiedzi odnoszą się bardziej do ergonomii oceniającej lub korygującej istniejące warunki:
- "analizą wysiłku i pozycji przy pracy." – to typowe dla ocen obciążenia (np. postaw, czynności, przeciążeń) wykonywanych już na istniejącym stanowisku.
- "analizą istniejących warunków na stanowisku pracy." – wskazuje wprost na diagnozę aktualnego stanu, a więc działania po wdrożeniu, gdy stanowisko już działa.
- "oceną organizacji pracy." – organizacja pracy jest ważna w ergonomii, ale samo "ocenianie" sugeruje audyt/diagnozę; w ergonomii koncepcyjnej nacisk jest na projektowanie i kształtowanie rozwiązań, nie tylko ocenę.
W praktyce BHP ergonomia koncepcyjna jest szczególnie cenna, bo pozwala ograniczać ryzyko u źródła: łatwiej i taniej zaprojektować właściwe rozwiązanie niż później kosztownie je przerabiać. Na egzaminie warto zapamiętać skojarzenie: "koncepcja = projekt".
