Aliasing powstaje podczas próbkowania, gdy w sygnale wejściowym występują składowe częstotliwościowe wyższe niż połowa częstotliwości próbkowania. Takie składowe po konwersji do postaci dyskretnej "nakładają się" na niższe częstotliwości i tworzą zniekształcenia, których nie da się później jednoznacznie usunąć obróbką cyfrową.
Dlatego filtr antyaliasingowy jest filtrem dolnoprzepustowym: jego zadaniem jest ograniczyć pasmo sygnału przed próbkowaniem, tłumiąc składowe wysokoczęstotliwościowe. W poprawnie zaprojektowanym torze analogowym filtr ten przepuszcza pasmo użyteczne (to, co chcemy mierzyć lub przesłać), a odcina lub silnie tłumi składowe powyżej częstotliwości granicznej dobranej do częstotliwości próbkowania.
Odpowiedź "górnoprzepustowym" jest błędna, bo filtr górnoprzepustowy usuwa niskie częstotliwości, a nie rozwiązuje typowego problemu aliasingu wywołanego nadmiarem składowych wysokoczęstotliwościowych. Odpowiedź "środkowozaporowym" (pasmowozaporowym) jest błędna, ponieważ taki filtr wycina tylko pewien fragment pasma, pozostawiając zarówno niskie, jak i wysokie częstotliwości; nie gwarantuje więc ograniczenia całego pasma powyżej wymaganej granicy. Odpowiedź "środkowoprzepustowym" również nie jest właściwa jako ogólna definicja filtru antyaliasingowego, ponieważ filtr pasmowy przepuszcza wybrany zakres, ale nie jest standardowym, podstawowym rozwiązaniem dla antyaliasingu w sensie ogólnym (który polega na ograniczeniu górnego pasma sygnału).
W praktyce egzaminacyjnej warto zapamiętać: antyaliasing = ograniczenie wysokich częstotliwości przed A/C = filtr dolnoprzepustowy.
