W zadaniu podano, że firma rozlicza koszty produkcji działalności pomocniczej na podstawie ilości wyprodukowanych komponentów. Oznacza to, że nośnikiem kosztów (kluczem rozliczeniowym) jest liczba komponentów wytworzonych przez działalność pomocniczą. Jeżeli znana jest stawka jednostkowa (koszt wytworzenia jednego komponentu), to koszty przenoszone na produkcję podstawową wyznacza się prostą zależnością:
koszt do rozliczenia = ilość komponentów × koszt jednostkowy
Dlatego poprawne jest stwierdzenie: "Koszty są równe ilości wyprodukowanych komponentów pomnożonej przez koszt produkcji jednego komponentu." Jednostkowy koszt wynosi 20 zł, więc każdy komponent "niesie" 20 zł kosztu działalności pomocniczej do produktu głównego.
Pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe w logice tego typu zadania, bo zmieniają definicję nośnika kosztu lub wprowadzają nieuzasadniony współczynnik:
- Stwierdzenie o ilości wykorzystanych komponentów opisuje inny możliwy klucz (zużycie), ale w pytaniu wskazano wprost, że podstawą jest produkcja, nie zużycie.
- Wariant z połową ilości wykorzystanych komponentów wprowadza arbitralne "50%" bez żadnej przesłanki (brak informacji o współczynniku rozliczenia, stratach, współprodukcji).
- Wariant o ilości planowanej odpowiadałby rozliczeniu według planu/budżetu, ale treść mówi o rozliczeniu na podstawie ilości wyprodukowanej (dane wykonania), więc plan nie jest tu podstawą.
W praktyce egzaminacyjnej warto pamiętać: najpierw identyfikujesz nośnik kosztu wskazany w zadaniu (tu: "wyprodukowane komponenty"), potem stosujesz podaną stawkę jednostkową i liczysz iloczyn. Jeśli w pytaniu nie podano liczby komponentów, poprawną formą odpowiedzi jest zależność (wzór), a nie konkretna kwota.
