KWALIFIKACJA CHM5 - STYCZEŃ 2016 (test 2)

Fitomelioracja to grupa działań, w których wykorzystuje się rośliny do poprawy warunków glebowych i możliwości użytkowania gruntów. W praktyce chodzi m.in. o:

• zwiększenie stabilności podłoża i ograniczenie erozji (szczególnie na stokach),
• poprawę struktury gleby i jej zdolności do zatrzymywania wody,
• ochronę krajobrazu rolniczego (np. przez pasy drzew i krzewów).

Odpowiedź "stosowania monokultury" jest poprawna, ponieważ monokultura oznacza długotrwałą uprawę jednego gatunku na tym samym obszarze. Taka praktyka nie spełnia idei "odpowiednio dobranych gatunków roślin" stosowanych dla poprawy gleby i jej odporności. W ujęciu środowiskowym monokultury często wiążą się ze spadkiem bioróżnorodności, większą presją chorób i szkodników oraz ryzykiem pogarszania jakości gleby, więc nie są typowym narzędziem fitomelioracji.

Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują jako "zabieg nieobejmowany"?

• "zalesiania zboczy gór i pagórków" – zalesienia ochronne są klasycznym działaniem ograniczającym spływ powierzchniowy i erozję, stabilizują grunt systemem korzeniowym.
• "zadrzewiania pasów śródpolnych" – pasy zadrzewień pełnią funkcję przeciwerozyjną i wiatrochronną, poprawiają mikroklimat i retencję, co wspiera produktywność gleb.
• "uprawy roślin na erodowanych zboczach" – odpowiednio dobrana roślinność (np. zadarniająca/okrywowa) bywa stosowana do zabezpieczenia powierzchni i odbudowy funkcji gleby.

Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się warunek "odpowiednio dobranych gatunków", odpowiedzi sugerujące zawężenie do jednego gatunku lub jednego schematu uprawy (jak monokultura) zwykle stoją w sprzeczności z celem zabiegów środowiskowych.