Forma ha-ha (spotykana też jako "fosa ha-ha") jest klasycznym rozwiązaniem w ogrodach krajobrazowych. Jej istotą jest stworzenie granicy i bariery (np. przed wejściem zwierząt lub niepożądanym ruchem), ale w taki sposób, aby nie wprowadzać widocznego ogrodzenia w polu widzenia.
Dlatego poprawna jest odpowiedź "ukrycia granicy ogrodu." Ha-ha zwykle przyjmuje postać rowu/obniżenia terenu z ukształtowaną skarpą: od strony ogrodu może wyglądać jak łagodne przejście murawy, a dopiero z bliska ujawnia się jako przeszkoda. Efekt projektowy polega na tym, że obserwator ma wrażenie ciągłości przestrzeni i "otwarcia" na krajobraz, mimo że faktycznie istnieje granica funkcjonalna.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- "zaakcentowania podziału ogrodu." Akcentowanie podziału sugeruje celowe podkreślenie granicy (np. żywopłotem, murem, ogrodzeniem). Ha-ha działa odwrotnie: ma minimalizować widoczność podziału.
- "podkreślenia osi kompozycyjnych." Osie kompozycyjne wzmacnia się zwykle alejami, szpalerami, liniami widokowymi, wodą lub elementami architektury. Ha-ha nie jest narzędziem do "rysowania" osi, tylko do dyskretnego rozwiązania granicy.
- "zamknięcia przestrzeni widokowej." Zamknięcie widoku to raczej ściana zieleni, parawan, masyw krzewów albo element architektoniczny. Ha-ha ma typowo utrzymać lub wzmocnić wrażenie otwarcia widokowego, nie zamknięcia.
W praktyce egzaminacyjnej warto zapamiętać prostą regułę: jeśli element ma być barierą, ale ma nie "psuć" widoku i wyglądać naturalnie w ukształtowaniu terenu, bardzo często chodzi właśnie o rozwiązanie typu ha-ha.
