MP3 to stratny kodek audio: aby zmniejszyć rozmiar pliku, usuwa część informacji uznanych za mniej istotne percepcyjnie. Jednym z podstawowych parametrów takiego kodowania jest przepływność (bitrate) wyrażana w kb/s. W uproszczeniu: im więcej bitów na sekundę może wykorzystać koder, tym dokładniej może opisać sygnał i tym mniej słyszalnych zniekształceń (np. "metaliczności", rozmycia transjentów, zniekształceń wysokich częstotliwości) zwykle pozostaje.
W tym zadaniu wszystkie odpowiedzi dotyczą bitrate dla tego samego formatu MP3, więc porównanie jest bezpośrednie. Najwyższa podana wartość to 320 kb/s i to ona typowo daje najlepszą jakość wśród opcji.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są gorsze?
- 128 kb/s – popularny kompromis rozmiar/jakość, ale w wymagających materiałach (gęsta muzyka, talerze perkusji, ambient) artefakty są częściej słyszalne niż przy 320 kb/s.
- 64 kb/s – zwykle zbyt nisko dla muzyki; częściej nadaje się tylko do bardzo oszczędnych zastosowań (np. mowa) i nadal może brzmieć wyraźnie gorzej.
- 32 kb/s – bardzo niska przepływność; zazwyczaj powoduje wyraźne zniekształcenia i silne ograniczenie pasma.
Wskazówka egzaminacyjna: pytanie dotyczy MP3 i bitrate. Nie mieszaj tego z częstotliwością próbkowania (np. 44,1 kHz) ani z tym, że inne kodeki (np. AAC/Opus) mogą osiągać podobną jakość przy niższym bitrate.
