W praktyce przygotowania do druku cyfrowego najczęściej oczekuje się pliku, który wiernie zachowuje wygląd projektu niezależnie od komputera i programu, w którym został utworzony. Tę rolę spełnia PDF: może zawierać tekst, grafikę wektorową i rastrową, a przy poprawnym eksporcie pozwala osadzić czcionki oraz utrzymać geometrię i układ strony. Dzięki temu drukarnia lub system RIP otrzymuje plik "finalny" (w sensie: przeznaczony do produkcji), a nie projekt roboczy.
Odpowiedź "PDF" jest więc właściwa, bo jest to typowy format wymiany dla druku (w tym druku cyfrowego). W środowisku poligraficznym często spotyka się też wymagania dotyczące konkretnych odmian/ustawień eksportu PDF (np. z rodziny PDF/X), ale nadal bazą pozostaje format PDF.
- "EPS" bywa używany do grafiki wektorowej, jednak jest to starszy format, mniej wygodny jako kompletny nośnik całej publikacji wielostronicowej i nie jest tak uniwersalnym "kontenerem" dla całej pracy jak PDF w nowoczesnych workflow.
- "CDR" to format natywny programu CorelDRAW. Może być poprawny jako plik źródłowy do edycji, ale nie jest standardem wymiany między różnymi systemami druku; wymaga zgodności wersji oprogramowania i ustawień.
- "INDD" to format natywny programu Adobe InDesign. Podobnie jak CDR jest przeznaczony głównie do pracy edycyjnej, a do drukarni zwykle przekazuje się eksport (najczęściej PDF), aby uniknąć problemów z brakującymi fontami, linkami czy różnicami środowiska.
Wskazówka egzaminacyjna: jeżeli pytanie dotyczy pliku "bezpośrednio do drukowania" i "standardu", najczęściej chodzi o format wymiany (PDF), a nie format roboczy konkretnego programu.
