W chorobie Alzheimera celem aktywności ruchowej jest przede wszystkim podtrzymywanie sprawności, redukcja sztywności, wsparcie równowagi i samodzielności oraz poprawa samopoczucia. Jednocześnie trzeba minimalizować ryzyko typowe dla otępienia: dezorientację, gorszą ocenę sytuacji, większą podatność na lęk oraz ryzyko upadków i zagubienia.
Dlatego odpowiedź "Ćwiczenia ogólnousprawniające, spacery w obecności opiekuna." jest właściwa: są to formy o zwykle umiarkowanej intensywności, możliwe do dostosowania do dnia i kondycji podopiecznego, a obecność opiekuna pozwala kontrolować tempo, przerwy, nawodnienie, bezpieczeństwo trasy oraz reakcje chorego.
Dlaczego pozostałe propozycje są gorsze w kontekście otępienia?
- "Długie spacery w nieznanym otoczeniu…" – nawet przy nadzorze nieznane miejsce może wywołać niepokój i nasilić dezorientację; "długie" zwiększa ryzyko zmęczenia, potknięć i spadku uwagi.
- "…trucht na bieżni pod opieką trenera." – bieżnia i trucht zwykle podnoszą intensywność i wymagania koordynacyjne; u osób starszych z otępieniem może to zwiększać ryzyko utraty równowagi. Dodatkowo "trener" nie zastępuje opieki ukierunkowanej na specyficzne potrzeby chorego.
- "Ćwiczenia … na siłowni pod opieką trenera." – trening siłowy w środowisku siłowni bywa trudny poznawczo (obsługa sprzętu, zasady bezpieczeństwa) i może być zbyt obciążający; wymaga bardzo indywidualnego doboru i stałej kontroli, częściej w warunkach rehabilitacji niż typowej aktywizacji w DPS.
Wskazówka egzaminacyjna: szukaj opcji, które łączą prostotę, regularność i bezpieczeństwo (znane otoczenie, umiarkowane tempo, nadzór). Unikaj odpowiedzi, które wprowadzają nieznane środowisko lub wysoką intensywność wysiłku bez jasnej potrzeby terapeutycznej.
