Podprogram w programie NC (dla obrabiarek sterowanych numerycznie) służy do wielokrotnego wykonywania tego samego zestawu operacji bez powtarzania identycznych bloków w programie głównym. Z punktu widzenia operatora i osoby analizującej program, kluczowe jest rozpoznanie, gdzie zaczyna się i kończy sekcja podprogramu oraz czym różni się ona od zwykłych bloków ruchu.
W typowej praktyce podprogram jest rozpoznawalny po elementach sterujących przebiegiem programu, takich jak: oznaczenie/nagłówek podprogramu (np. numer/etykieta) oraz instrukcja zakończenia i powrotu do miejsca wywołania. Natomiast bloki zawierające tylko przygotowanie układu współrzędnych, parametry technologiczne lub ruchy osi (np. dojazdy szybkie i robocze) same w sobie nie stanowią podprogramu, nawet jeśli są ważną częścią obróbki.
W tej pozycji egzaminacyjnej identyfikacja opiera się na oznaczeniach literowych widocznych na materiale źródłowym: należy wskazać ten blok, który obejmuje wydzielony fragment realizujący logikę podprogramu (czyli część "wywoływalną" z programu głównego). Zgodnie z oznaczeniami na przedstawionym materiale taki fragment znajduje się w bloku oznaczonym D.
Pozostałe odpowiedzi są niepoprawne, ponieważ odnoszą się do bloków, które nie zawierają wydzielonej sekcji podprogramu (mogą dotyczyć np. pojedynczych instrukcji ruchu, ustawień lub innych elementów programu), a więc nie spełniają definicji podprogramu jako odrębnego, wywoływalnego fragmentu z powrotem do programu nadrzędnego.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy rozpoznajesz podprogram, szukaj przede wszystkim elementów sterowania przebiegiem programu (wydzielenie sekcji, wywołanie, powrót), a dopiero potem analizuj komendy ruchu i wartości współrzędnych.
