W analizie sitowej piasku formierskiego próbkę (po wysuszeniu) przesiewa się przez zestaw sit o określonych wymiarach oczek, a następnie waży się ilość materiału pozostającą na każdym sicie. Wynik pozwala opisać skład ziarnowy piasku, czyli rozkład wielkości ziaren.
Frakcja główna to kluczowy parametr: stanowią ją trzy sąsiednie numery sit, na których podczas przesiewania zbiera się największa masa materiału (w praktyce jest to dominująca część próbki). Zatem poprawna odpowiedź musi spełniać dwa warunki jednocześnie: (1) obejmować trzy kolejne (sąsiadujące) sita, (2) odpowiadać klasie "drobny", czyli mniejszym wymiarom oczek.
Odpowiedź "0,20/0,16/0,10" pasuje do piasku drobnego, bo wszystkie wartości są relatywnie małe, a jednocześnie tworzą typowy zestaw trzech kolejnych sit używany do wyznaczania frakcji głównej w tym zakresie uziarnienia.
Pozostałe propozycje są niepoprawne z powodów merytorycznych:
- "0,32/0,20/0,16" przesuwa frakcję w kierunku większych oczek, co częściej odpowiada piaskom mniej drobnym; łatwo tu o pomyłkę, bo ciąg też jest sąsiedni.
- "0,40/0,32/0,20" jest typowe dla piasku średniego (większe ziarno), więc nie spełnia kryterium "drobnego".
- "0,16/0,10/0,071" wskazuje na jeszcze drobniejsze uziarnienie; taki wybór bywa skutkiem intuicji "im drobniej, tym lepiej", ale w zadaniu chodzi o typową frakcję główną dla piasku drobnego, nie o skrajnie drobny zakres.
W praktyce prawidłowe uziarnienie wpływa m.in. na gładkość powierzchni odlewu i przepuszczalność gazów: drobniejszy piasek poprawia odwzorowanie i gładkość, ale może pogarszać odgazowanie formy, dlatego kontrola frakcji głównej jest ważna dla jakości odlewów.
