Prawidłowa odpowiedź: wytrzymałości masy formierskiej.
Widoczne na rysunku urządzenie ma charakterystyczne cechy aparatu do badań wytrzymałościowych mas formierskich: mechanizm dźwigniowy (ramię do przykładania obciążenia) oraz uchwyty/szczęki do mocowania próbki. Taki układ służy do kontrolowanego obciążania znormalizowanej próbki (np. walcowej lub kształtowej) aż do momentu pęknięcia albo zniszczenia. Wynik opisuje, jak dobrze masa utrzyma kształt formy podczas zalewania ciekłym metalem i późniejszej obróbki formy.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- Przepuszczalność masy formierskiej bada się przez pomiar przepływu powietrza/gazu przez próbkę. Do tego potrzebny jest układ pneumatyczny (doprowadzenie powietrza, elementy pomiaru przepływu/ciśnienia, często manometry). Na ilustracji nie widać typowych elementów takiego toru pomiarowego.
- Wilgotność masy formierskiej wyznacza się metodami opartymi na ważeniu przed i po suszeniu (lub przyrządami wilgotnościowymi). Kluczowe są waga, suszarka albo komora grzewcza, a nie dźwignia i uchwyty do niszczenia próbki.
- Zawartość lepiszcza oznacza się metodami chemicznymi lub termicznymi (np. wypalanie/rozkład, wymywanie), wymagającymi pieca, naczyń, odczynników lub stanowiska do płukania. Tego typu oprzyrządowania nie stanowi mechaniczny aparat dźwigniowy.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli na urządzeniu dominuje mechanika obciążania (dźwignia, uchwyty na próbkę), to najczęściej jest to aparatura do wytrzymałości. Jeżeli widzisz elementy toru powietrznego i pomiaru ciśnienia/przepływu, myśl o przepuszczalności; jeśli o grzaniu i ważeniu – o wilgotności lub składnikach (np. lepiszczu).
