W konstrukcji odzieży rozróżnia się wymiary bezpośrednie (mierzone na ciele, np. obwody czy wybrane wysokości) oraz wymiary pochodne (pomocnicze), które mogą być wyznaczane obliczeniowo na podstawie zależności proporcjonalnych.
"Głębokość bioder" jest właśnie przykładem wymiaru, który w praktyce konstrukcyjnej bywa obliczany ze wzoru. Kluczowe w pytaniu jest sformułowanie: "można obliczyć na podstawie wzoru matematycznego" oraz "opisującego jego zależność w funkcji …". Oznacza to, że pytanie nie dotyczy punktu, od którego mierzymy odcinek, ale parametru wejściowego, od którego uzależnia się wynik we wzorze.
Parametrem tym jest wzrost, ponieważ stanowi najbardziej ogólną miarę wymiaru pionowego sylwetki i jest często wykorzystywany do opisu proporcji (relacji wysokości poszczególnych odcinków ciała do całkowitej wysokości postaci). Dzięki temu w sytuacji, gdy nie wykonuje się pełnego zestawu pomiarów, można przyjąć typowe zależności proporcjonalne i wyznaczyć wartości pomocnicze do konstrukcji.
Pozostałe odpowiedzi odnoszą się do konkretnych wysokości wybranych punktów (talia, talerz biodrowy) albo do opisu łuku kończyny dolnej. Takie informacje mogą być przydatne przy innych pomiarach lub analizie postawy, ale nie są typowym "argumentem funkcji" dla wyliczania głębokości bioder w ujęciu proporcjonalnym. Mogą też wprowadzać w błąd, bo sugerują, że wystarczy jedna lokalna wysokość, podczas gdy wzory proporcjonalne opierają się na bardziej ogólnym parametrze sylwetki.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawia się "obliczyć ze wzoru" i "w funkcji…", szukaj odpowiedzi, która jest zmienną niezależną opisującą ogólne gabaryty (tu: wzrost), a nie pojedynczym, lokalnym punktem pomiarowym.
