W cyfrowym zapisie dźwięku (najczęściej PCM) sygnał analogowy jest opisywany jako ciąg próbek. Każda próbka to "pomiar" chwilowej amplitudy sygnału w danym momencie czasu.
Głębokość bitowa (bit depth) mówi, ilu bitami koduje się wartość pojedynczej próbki. Innymi słowy: określa liczbę możliwych poziomów kwantyzacji (im więcej bitów, tym więcej poziomów), co przekłada się na mniejszy błąd kwantyzacji i większy użyteczny zakres dynamiki w zapisie.
Dlatego poprawna jest odpowiedź: "bitów opisujących jedną próbkę."
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- "próbek pobranych na sekundę." To opis częstotliwości próbkowania (sample rate), podawanej w hercach, np. 44,1 kHz lub 48 kHz. Określa ona, jak często wykonywany jest pomiar w czasie, a nie ile bitów ma pojedynczy pomiar.
- "bitów na sekundę w transmisji danych." To opis bitrate (przepływności), typowej dla transmisji lub formatów stratnych/streamingu (np. wartości w kb/s). Bitrate dotyczy ilości danych w czasie, a nie rozdzielczości zapisu pojedynczej próbki w PCM.
- "próbek opisanych jednym bitem danych." To mylące ujęcie: 1 bit na próbkę oznaczałby skrajnie uproszczony zapis dwupoziomowy. W praktyce audio stosuje się wielobitowe kodowanie próbek (np. 16 lub 24 bity), a nie "próbki jednego bitu" jako typową definicję głębokości.
W praktyce realizatora nagłośnień warto pamiętać: sample rate odpowiada za "gęstość w czasie", bit depth za "dokładność amplitudy", a bitrate za "ilość danych na sekundę" (najczęściej w kontekście kodowania/strumieniowania).
